بازیافتن خود

به نظرم بازیافتن خود اتفاق عجیب و ارزشمندیست، برای من شاید هر روز به شکل های مختلفی اتفاق بیافتد که خودم را از نو پیدا کنم ،مثلا یک روز صبح بعد از خوابی که دیده ام ، یک نصفه شب بعد از اینکه مکالمه دوستانم را در گروه خوانده ام ، یا یک روز ظهر زمانی که مقابل مدیرم ، همکارم، کارمند بانک ایستاده ام و برای چیزی که میدانم برای من است میجنگم . قبل تر از اینکه هربار در هراتفاقی ، در هر ارتباطی ناگهان خود واقعی ام را گم میکردم و باکسی رو به رو میشدم که صدایش من نبود ، رفتارش من نبود ، وحشت زده میشدم و در حس درماندگی که نمیدانستم باید با آن چکار کنم گیر میکردم. پس خودم را از آدم ها ، موقعیت ها و هرچیزی که میتوانست با آن حس ناخوشایند غافلگیرم کند دور میکردم. حالا، این روزها، با اینکه همه چیز پیچیده تر از گذشته است ، با اینکه در هربار یافتن خودم متوجه میشوم که آگاهی قبلی میتوانسته صرفا یک واکنش دفاعی از ناخودآگاهم برای پنهان کردن لایه های اصلی زیرین باشد،با اینکه بعد از هربار بازیافتن خودم رنج میبرم ، چیزی از درونم برای خود واقعی که کم کم به خودم بر میگردد ایستادگی میکند. بنظرم این روزها همه چیز شگفت انگیز است ، حتی اگر هربار ناگهان بفهمم همین رنجی که دیروز بردم صرفا حاصل یک بازی در جهان درونم بوده است تا واقعیت را از من پنهان کند. تمام آن لحظه ها به خود جدیدی که کشف کرده ام فکر میکنم و شگفت زده میشوم.