پر از تاریکی !

برایت گفته بودم ، حفره من را رها نکرده است ! اصلا هر چند وقت یکبار بر میگردد که قدرت نمایی کند! راستش من هم دست کشیدم از جنگیدن ، هربار که برمیگردد با او مینشینم و درد را نگاه میکنم ، میگذارم میان رگ هایم بچرخد!بپیچد! تا خیالش راحت شود و برود! مصالحه!نشان میدهم کسی که قدرتمند است اوست و درنهایت وقتی رفت ، بلند میشوم ، لباس هایم را میتکانم و مسیر خودم را میروم ، میروم تا جایی که دوباره سرو کله اش پیدا شود. یک وقت هایی هم حفره قدرتش بیشتر است ، تاریکی اش بیشتر است ، عمیق تر است ، دیواره هایش لزج است ، موقع بالا رفتن گاهی دست هایم لیز میخورد و سقوط میکنم ! حتی پایین تر از جای قبل . گاهی وقت ها هم روزنه هایی دارد ، روی دیوار نور می اندازد و میگذارد راحت تر خودم را بیرون بیاورم. اما در نهایت حفره است. پر از تاریکی !