...تو مشغول مردنت بودی

سه، دو ، یک! آخرین تیر را من روی خودم خالی میکنم. آخرین طناب را من میکشم! تمام روز با خودم حرف زده بودم ، تمام شب به خودم پیچیده بودم...به دکترم پیام داده بودم که در جهان رها شده ام ، هیچکس را ندارم، ...

دیشب به پُل کردستان فکر میکردم. به سرماخوردگی وحشتناک و عفونتی که تمام جونم رو گرفته بود ،به روحم کهبه انزوا رفته بود. به درد ! به اون اسفند کذایی که گم شده بودم . تو تاریکی مطلق گرفتاربودم.به بلاگفا...

من از تمام آن روزهای تلخ ، پرت شده بودم گوشه ی اتاق نشیمن یک خانه ی قدیمی و تکیه داده بودم به امن ترین جای جهان. تو! تونشسته بودی به شمارش نفس های یک کهکشان نو ظهور! چندبار در دقیقه؟چندربار در ثانیه؟ من موهایم را به باد سپرده بودم! باد؟! راستی باد موهایم را به هم ریخته بود یا انگشتان تو ؟ ریشه هایم میان ریشه های تو می دوید! سُر میخورد! سایه ها عقب تر رفته بودند! من میان خانه میچرخیدم ، بی صدا ، بی سایه،تازه رسیده بودم و خستگی چرخش میلیاردها سال نوری بر شانه هایم سنگینی میکرد!...

تو فضا معلقم ، کلمات یه جوری تو ذهنم کِشمیان که انگار قرار نیست به هیچ نقطه ی پایانی برسن!انگار هیچ کجا تموم نمیشن! همه چیز گُنگُ نامفهومه، انگار الکل نشسته روی تک تک نورون های مغزمُبا سرعت داره هول...

شبیه هجده سالگی ، بی تاب دیدنت شده ام. دلم برای صدایت ، لحن کلامت تنگ است. از همین لحظه میدانم امروز ، زمان ، قرار است با من بازی کند. دلبرجان می خواهم اینبار بدون ترس درون چیزی که از تو میان روحم جریان دارد غرق شوم.بدون وحشت از این که فردا و فرداها چه می شود ؟ بدون وحشت از این که اصلا دوستم داری؟ اگر نداشته باشی قرار است بعد با این چیزی که از تو میان قلبم ریشه دوانده چه کنم؟ دلبر جان می خواهم بگزارم عشق یک بار دیگر بعد از سال ها میان جانم بنشیند! هرچند که تو نمیدانی!...

اینکه آدم یک جایی تصمیم بگیرد جهانش را با دیگران تقسیم کند ، به هر اسم و رسمی ، با هر عنوانی، شجاعت و جسارت بالایی میخواهد. اصلا همینکه با وجود تمام ترس هایی که از تقسیم کردن جهانت با دیگران داری یک ق...

اول.یک جایی تمام نسخه هایی که تا آن روز برای خودت پیچیدی بی فایده می شود ، به هرطنابی که چنگ بزنی ، به هر دری که بکوبی ... ناگهان خودت را پیدا می کنی که به همه ی طناب های پاره چنگ زدی ، همه ی دیوارها ...

دیروز که مامان وسط خانه فریاد می زد ، با خودم فکر میکردم چقدر باید در بی تفاوت شدن نسبت به مسائل پیش بروم ؟ فکر کردم اصلا مامان متوجه شده که چیزی میان من و آنها از بین رفته ، اصلا متوجه شده که ریشه, ای که من را به آنها وصل می کرد، خشکیده, ، پوسیده ؟ تمام لحظه هایی که مامان فریاد می زد ، با خودم فکر می کردم چقدر باید روح تر از امروزم بشوم؟ تا کجا باید محو شوم که دیگر چیزی رنجم ندهد؟...

وبلاگ قرار کلمه وبلاگ نبود کلمه وبلاگ دستهام کلمه به تو وبلاگ برسند کلمه ! زیبایی اش همین جا بود ، آنقدر دور باشی که برای هربار نزدیک شدنت جانم برود. که هربار بخشی از خودت را بی آنکه بدانی ، درونم جا بگذاری ! زیبایی اش همین جا بود ، که تو نمیدان...

چیزی درون من هست که رنجم می دهد ، که جلوی آدمی که بی وقفه می جنگد را می گیرد. چیزی درونم هست که یک وقتهایی بی مهابا من را به قعر تاریکی های خودم می کشاند. انگار کسی به تو بگوید از ما نیستی ، شبیه افتادن در یک گردباد لعنتی ، بعد از خودت بپرسی اصلا من اینجا چه کار می کنم ؟ --- من را گذشته ام بلعیده است ... بدون پشت و پناه بودنم بلعیده است ... من را آدم های بر ربطی که به زندگی ام وصل بوده اند از ابتدا بلعیده اند ، من می توانستم خیلی چیزها باشم ......

نفس های آخر زندگی ... یک اندوه بی پایان میان دست هایم... قرار به این بود که زندگی کنیم ، من مردگی هایم بی نهایت دردناک اند... کلمات را مدت هاست گم کرده ام... هیچ پناهی ندارم... خستگی های غریب لعنتی!...